Katur was zes weken en we mochten hem komen halen. Het kleinste formaat halsbandje dat verkrijgbaar was viel nog te groot uit. Van mevrouw Beer kregen we er een te leen dat nog van haar teckels was geweest. In de auto confisqueerde Katur direct de hoedenplank vanwege het prima uitzicht. Hij vermaakte zich prima gedurende de lange file; zwaaiende kinderhandjes en vertederde blikken trokken zijn aandacht. Thuis was hij een en al nieuwsgierigheid. Hij ontdekte dat de openingen van het schaarhekje dat de buurtuin van die van ons scheidde, nog boven zijn formaat zaten en dook ondeugend de vijver in. Dat beloofde wat!

Benches bestonden nog niet. Meestal werd een grote kartonnen doos voor witgoed op maat gezaagd, een kinderbox omspannen met kippengaas of een

zelfgetimmerde houten bak als mand gebruikt totdat de hond zindelijk was. De andere invalshoek was dat de hond meteen apart sliep, zodat hij later geen problemen zou krijgen om alleen thuis te blijven. Het was onze bedoeling om Katur zelfstandig beneden in de gang te laten slapen. Na langdurig gejank dat door merg en been ging, werd het traphekje vakkundig gemolesteerd. Om zelf wat nachtrust te krijgen, mocht hij in een korfje langs het bed slapen.

De opeenvolgende dagen werd hij aan het bezoek tentoongesteld. Met als gevolg dat hij van vermoeidheid op de gekste momenten tuimelend in slaap viel. ’s Nachts huilde hij voor het laatst hartverscheurend. Wandelen schoot niet echt op. Hij keek vooral om zich heen en ging na elke meter zitten. De ‘oh’s en ah’s’, ‘wat een schatje’ en ‘mag ik ‘m even vasthouden?’ waren niet van de lucht. Een blokje om duurde minimaal een uur.

Op de zevende dag stond zijn eerste oortje parmantig en permanent rechtop. Het andere volgde twee dagen later. Katur bruiste van energie. Hij groef, rende, haalde kattenkwaad uit en speelde met ons en met andere pups. Op vaste tijden kreeg hij de ‘gekke vijf minuten’ die wel een kwartier duurden.

Uit wandelen ging puppy graag. We hadden binnenshuis wel al de halve marathon achter de rug voordat we Katur, die inmiddels flink gegroeid was, gevangen hadden om het riempje om zijn hals te bevestigen. We schaften samen in de stad een schattig soepel tuigje aan dat hij zich gewillig om liet doen. Katur zag er zo uit als een echte sledehond. Hij en wij vonden het geweldig. Het tweede teken van een ‘eigen willetje krijgen’ merkten we doordat hij, als hem iets niet beviel, naar het ‘enge bos’ vertrok. Het stond synoniem voor zich achter de bank in de woonkamer verstoppen of in de gang liggen als wij in de woonkamer aanwezig waren.

In plaats van het uitgelaten kwartiertje beleefde hij twee ‘wilduurtjes’ per dag. We vermoedden dat zijn tanden wisselden. Mevrouw Beer adviseerde om handschoenen aan te trekken. Een gouden tip! Onderweg nam hij alles in zijn bek. Alles moest geproefd en getest worden. We leenden een oude kinderbox van de overburen die niet bijtproof leek. We hingen een katoenen lap neer waar hij flink zijn (melk)tanden in kon zetten. Het werkte prima en er bleven er meteen een flink aantal in haken. Katur had met zo’n vijf maanden zijn voltallige gebit, is pup af en rustig.

Vorige keer: DE EERSTE KEER