Naast trouw kunnen IJslandse honden overdreven plakkers zijn, elke eigenaar zal dat beamen. Het liefst wijken ze nooit van je zijde. Ik meen mij zelfs te herinneren dat er ooit termen zoals ‘zuignap’ en ‘sticker’ zijn gevallen.
Gekscherend noemde ik Katur weleens ‘mijn handtasje’ - ook zo’n onmisbaar stuk - want soms was hij wel overdreven aanhankelijk.

Hij was absoluut niet klef, ondanks dat hij altijd bij me was. Voor aaien en knuffelen voelde hij zich te stoer. Sporadisch liet hij zich langdurige aaisessies welgevallen. Wij noemden zulke dagen: aanhankelijkheidsdag. Hij was dan, bij wijze van spreken, niet bij je weg te slaan. Terugziend waren dat etmalen voorafgaand aan een opa-en-oma-dag.

Omdat Katur niet alleen wilde blijven verbleef hij, als het echt niet anders kon (en dat was hoogst zelden) bij mijn ouders waar hij schandalig werd verwend. Voordat wij zelf wisten dat we zonder hem op stap gingen, was hij al op de hoogte. Noem het intuïtie of telepathie. Profeet Katur observeerde kennelijk op deskundige wijze ons gedrag. Eerst viel ons het slimme trucje, dat hij heel bewust bedacht had om ons aan huis (dus aan hem) te binden, nauwelijks op.

Telkens stond de dag voordat we weggingen een oor mysterieus scheef. En dan bedoel ik zo scheef, dat het leek of het oor aan zijn schouder zat vastgenaaid. De geconsulteerde dierenarts vond niks opmerkelijks. Het advies luidde: ‘in de gaten houden’ en ‘terugkomen indien het niet overging.’ Omdat we opa en oma niet met een ‘zieke’ hond wilden opzadelen, bleven we thuis. In de loop van de ochtend genas het oor dan spontaan, dan was het echter te laat om nog te vertrekken.

Pas nadat zich meerdere malen hetzelfde protocol had gemanifesteerd, kregen we het manipulatieve gedrag door. Vanaf toen ging ‘aanhankelijkheidsdag’ door het leven als ‘de inauguratie’ en logeerde Katur de volgende dag gewoon bij opa en oma; het scheve-oor-syndroom deed zich nooit meer voor.

Vorige keer: FOTOSHOOT